Prawo karne gospodarcze
Pierwsze 24 godziny po otrzymaniu wezwania
Co uporządkować po otrzymaniu wezwania, zanim firma lub członek zarządu zareaguje zbyt szybko.
Prowadzimy sprawy karne dotyczące błędów medycznych: od analizy dokumentacji i opinii biegłych po obronę personelu medycznego oraz reprezentację osób pokrzywdzonych.
Błąd medyczny nie jest osobnym typem przestępstwa. Odpowiedzialność karna zależy od skutku, naruszenia reguł ostrożności i związku przyczynowego.
Zakres pomocy
W sprawach medycznych kluczowe jest ustalenie, czy doszło do naruszenia aktualnej wiedzy medycznej, czy decyzja była podejmowana w granicach dopuszczalnego ryzyka oraz czy konkretny skutek można przypisać określonej osobie.
Samo niepowodzenie leczenia nie oznacza przestępstwa. Odpowiedzialność karna pojawia się dopiero wtedy, gdy można wykazać zawinione naruszenie reguł ostrożności, skutek lub bezpośrednie niebezpieczeństwo oraz związek przyczynowy.
Częstą kwalifikacją jest narażenie pacjenta na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. W przypadku lekarza znaczenie ma także obowiązek opieki nad pacjentem.
Jeżeli pacjent doznał ciężkiego uszczerbku, rozstroju zdrowia albo zmarł, sprawa wymaga precyzyjnej pracy nad związkiem przyczynowym. Nie każdy zły wynik leczenia wynika z błędu konkretnej osoby.
W niektórych sprawach badane jest także to, czy osoba zobowiązana mogła udzielić pomocy bez narażenia siebie lub innych. W medycynie trzeba uwzględnić realne warunki dyżuru, dostępność sprzętu i organizację placówki.
W sprawach błędów medycznych dokumentacja i opinia biegłych często decydują o wyniku. Dlatego nie można ograniczać się do ogólnej polemiki z opinią. Trzeba pokazać konkretne luki, założenia i pominięte fakty.
Błąd medyczny bywa skutkiem decyzji jednej osoby, ale często wynika z dyżurów, braków kadrowych, procedur, komunikacji między zespołami lub wadliwej organizacji pracy.
FAQ
W sprawach medycznych nie wystarczy pytanie, czy leczenie się nie udało. Prawnie liczy się standard postępowania, przewidywalność skutku i dowody.
Nie. Odpowiedzialność karna wymaga czegoś więcej niż niepowodzenia leczenia. Trzeba wykazać naruszenie reguł ostrożności, skutek lub bezpośrednie niebezpieczeństwo oraz związek przyczynowy między zachowaniem a skutkiem.
Najczęściej analizuje się przepisy o nieumyślnym spowodowaniu śmierci, ciężkim uszczerbku na zdrowiu, naruszeniu czynności narządu ciała, narażeniu pacjenta na bezpośrednie niebezpieczeństwo oraz nieudzieleniu pomocy.
Może odpowiadać tylko wtedy, gdy decyzja naruszała standard możliwy do zachowania w danych warunkach. Inaczej ocenia się spokojną diagnostykę planową, a inaczej dyżur, stan nagły, braki kadrowe i ograniczony dostęp do badań.
Opinia jest bardzo ważna, ale można ją kwestionować. Sprawdzamy, czy biegli odpowiedzieli na właściwe pytania, uwzględnili pełną dokumentację, oceniali decyzje według wiedzy z chwili zdarzenia i nie wyciągnęli wniosków poza materiał dowodowy.
Najważniejsze są pełna dokumentacja medyczna, wyniki badań, karta informacyjna, karta SOR lub izby przyjęć, opis zabiegu, korespondencja z placówką, opinie prywatne oraz pisma z prokuratury lub sądu.
To zależy od celu. Postępowanie karne skupia się na odpowiedzialności osobistej lekarza lub personelu medycznego. Z kolei uzyskanie odszkodowania, zadośćuczynienia lub renty realizuje się w drodze cywilnej. Więcej o tym przeczytasz na stronie poświęconej odszkodowaniom za błędy medyczne.
Prześlij etap sprawy, opis zdarzenia, dokumentację medyczną, pisma z organów i informacje o opinii biegłych. Na tej podstawie ustalimy, gdzie faktycznie leży ryzyko karne.